Historia drukarni

Drukarnia – słowo znane niemal każdemu. To miejsce, w którym drukuje się książki, gazety, czasopisma, kalendarze, broszury, ulotki, miejsce, gdzie powstaje słowo drukowane. Jednak tyko nieliczni znają historię polskich drukarni, a warto ją poznać.

Pierwsze drukarnie w Polsce zakładali wędrowni drukarze. W 1473 roku została otwarta pierwsza stacjonarna drukarnia w Krakowie. Drukarnia ta była czynna do 1477 roku. Jej założycielem był bawarski czeladnik K. Straube. Kolejnym ważnym w tamtym okresie centrum drukarskim był Wrocław. Tu istniał zakład K. Elyana, który wydrukował modlitwy Ojcze nasz, Zdrowaś Mario i Wierzę w Boga. W Gdańsku zaś funkcjonowała drukarnia Baumgartena.

Rozwój stałych drukarni nastąpił w XVI wieku. Kraków był głównym ośrodkiem drukarstwa w Polsce prawie do końca tego okresu. W Krakowie został wydany pierwszy mszał, który był specjalnie bogato zdobiony drzeworytami. Tu też wydano pierwszą książkę napisaną w języku polskim. Była to „Historia umęczenia”. Inną znaną drukarnią krakowską z tego okresu była drukarnia Hallera – monopolisty w druku dzieł liturgicznych dla Kościoła i podręczników dla Akademii Krakowskiej. W II połowie XVI wieku na terenie Krakowa działało już 12 drukarni. Między innymi drukarnie Januszowskiego, Unglera i Wietora. Te drukarnie miały przeogromny wpływ na upowszechnianie języka polskiego. W tym też czasie rozwinęło się drukarstwo żydowskie w Lublinie, mieście, które stało się jednym z ważniejszych ośrodków drukarskich w Polsce. Łącznie w XVI wieku wydrukowano około 3, 5 mln książek.

Takie były początki polskiego druku.

Dodaj komentarz